Nacido en Paris en 1929, René Laloux ejercita de manera conjunta la direccion de peliculas de animacion y la pintura. Fue tambien ocasionalmente director de films publicitarios. A los 27, accepta un puesto de director en una clínica psiquiátrica. Realiza en 1960 su primera pelicula de animación, en el estudio de Paul Grimault, Les dents du singe, un corto metraje escrito y dibujado por un grupo de enfermos de la clinica de Cour Cheverny. Luego, inicia una larga colaboración con Roland Topor para tres películas: Les temps morts, Les escargots et La planète sauvage.
René Laloux se asoció también con dibujantes de comics como Moebius para Les maîtres du temps, y Caza para Gandahar y Comment Wang Fo fut sauvé.
Mas alto representente de la animacion Francesa, enseña ahora en el centre d'imagerie numérique d'Angouleme, y se dedica a la pintura. (via:El mundo de René Laloux, con mucha mas información)
"La Planete Sauvage" Part 1/7 (1973)
"Comment Wang-Fô fut sauvé" René Laloux and Philippe Caza. Part 1/2 (1987)
"Les Maîtres du Temps" René Laloux and Moebius(1981) fragmento
"Gandahar" Part 1 of 8 (1987)
Les Temps Morts (1964)
Mostrando entradas con la etiqueta -Francia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta -Francia. Mostrar todas las entradas
Sarah Van den Boom
Novecento pianiste (2006) parte.1
Novecento pianiste (2006) parte.2
sarahvandenboom.fr Página de esta joven realizadora francesa.
Marie Paccou
"Un jour" , opera prima de la francesa Marie Paccou, uno de los títulos de animación más brillantes y hermosos de los últimos años. En "Un Jour: A Woman's Metaphorical Narrative" se tiene interesante información acerca del corto y su técnica.
"Un jour" (1998) "Un jour, un homme est entré dans mon ventre... Aussi, ce fut un choc quand il partit."
"Un jour" (1998) "Un jour, un homme est entré dans mon ventre... Aussi, ce fut un choc quand il partit."
Pierre-Luc Granjon
Pierre-Luc Granjon nació en 1973 y empezó a trabajar en animación 2D y 3D en 1998, como modelador y animador de los estudios Folimage. Dirigió Petite escapade (2001) y Le chàteau des autres (2003), en los estudios Folimage. Los estudios Corridor produjeron su tercera película, L’enfant sans bouche, en 2004. Le loup blanc obtuvo dos premios Canal+ y GTC en proyectos internacionales de cine de animación en 2005.(via)
"THE WHITE WOLF" (2006)
wbff
"La château des autres" 2004
pierrelucgranjon.blogspot
"L´enfant sans bouche" Un cuento ilustrado acompañado por la animación de dicho cuento en dvd.
"THE WHITE WOLF" (2006)
wbff
"La château des autres" 2004
pierrelucgranjon.blogspot
"L´enfant sans bouche" Un cuento ilustrado acompañado por la animación de dicho cuento en dvd.
FOLIMAGE
Desde su puesta en marcha el estudio de animación francés Folimage ha recibido numerosos galardones incluyendo varios Cesar, Cartoon d’or y una nominación a los Oscar por Le moine et le poison. Su modus operandi es, sin duda, un sinónimo de garantía y de calidad y confiere a todas y cada una de las producciones del estudio un perfil ejemplar. La composición, la expresividad de sus formas, el valor de la línea…la plasticidad que destila cada uno de los trabajos resulta digno de mención y por supuesto de análisis. El placer estético, la solidez del guión, la originalidad así como unas ansias incontenibles por comunicar, se convierten desde el primer momento en herramientas fundamentales de un depurado proceso creativo.
Folimage antepone las intenciones autorales y la imaginación a la lógica comercial, una política desarrollada a través de la creación, en 1993, de un proyecto de residencia permanente “la residence d’artistes” para realizadores europeos de animación, que cada año permite a uno ó dos cineastas residir en el estudio y producir sus propios proyectos personales.
En octubre de 1999, Folimage crea también una escuela “la poudrière” para educar a jóvenes estudiantes europeos en el proceso de realización de las películas de animación.
En 2003 estrenan su primer largometraje La prophétie des grenouilles, realizado enteramente en el estudio francés. En un mundo dónde la globalización más cruel ha llegado hasta el cine de animación y la producción de films se localiza a través de distintos países, Folimage ha demostrado que es posible producir y rentabilizarlo en la propia Francia, proclamándose así defensor de cierta tradición francesa y europea dentro del mundo de la animación.
La selección de films que componen este ciclo ha sido realizada en función de su coherencia y diversidad, y ofrece una gran multiplicidad de técnicas de trabajo como la plastilina, los objetos animados, las sombras chinescas, el dibujo animado…
Folimage, un estudio atípico que ha visto recompensado su trabajo a lo largo de estos años con más de cien premios internacionales, produce películas de animación de calidad que merecen ser descubiertas.
(fuente)
"La profecía de las ranas " (2003) Jacques-Rémy Girerd, Antoin lanciaux y louri Tcherenkov
"Le chat d´appartement" (1998) Sarah Roper
Folimage antepone las intenciones autorales y la imaginación a la lógica comercial, una política desarrollada a través de la creación, en 1993, de un proyecto de residencia permanente “la residence d’artistes” para realizadores europeos de animación, que cada año permite a uno ó dos cineastas residir en el estudio y producir sus propios proyectos personales.
En octubre de 1999, Folimage crea también una escuela “la poudrière” para educar a jóvenes estudiantes europeos en el proceso de realización de las películas de animación.
En 2003 estrenan su primer largometraje La prophétie des grenouilles, realizado enteramente en el estudio francés. En un mundo dónde la globalización más cruel ha llegado hasta el cine de animación y la producción de films se localiza a través de distintos países, Folimage ha demostrado que es posible producir y rentabilizarlo en la propia Francia, proclamándose así defensor de cierta tradición francesa y europea dentro del mundo de la animación.
La selección de films que componen este ciclo ha sido realizada en función de su coherencia y diversidad, y ofrece una gran multiplicidad de técnicas de trabajo como la plastilina, los objetos animados, las sombras chinescas, el dibujo animado…
Folimage, un estudio atípico que ha visto recompensado su trabajo a lo largo de estos años con más de cien premios internacionales, produce películas de animación de calidad que merecen ser descubiertas.
(fuente)
"La profecía de las ranas " (2003) Jacques-Rémy Girerd, Antoin lanciaux y louri Tcherenkov
"Le chat d´appartement" (1998) Sarah Roper
GOBELINS
Otra muestra de la magnífica formación que se viene ofreciendo en Francia: en la web de la escuela Gobelins hay muchos mas videos con trabajos de sus alumnos.
Cocotteminute The directors:Thibault Berard, Sylvain Marc ,Loïc Miermont ,Amandine ,Pécharman , Nathalie Robert ,Romain Vacher
http://www.cocotteminute.net/
La Migration Bigoudenn 2005, short film by Eric Castaing, Alexandre Heboyan and Fafah Togora.
"Pyrats" (2006) Directors : Yves Bigerel , Bruno Dequier, Ben Fiquet, Nicolas Gueroux, Julien Le Rolland
"La Grande Arche" (2007) Jean-Michel BOESCH, Quentin BAILLIEUX, Manuel TANON-TCHI, Sébastien VOVAU.
"Le building" (2005) Marco Nguyen, Pierre Perifel, Xavier Ramonede, Olivier Staphylas y Rémi Zaarour.
"Sébastien" (2006) Geneviève GODBOUT, Carole CARRION, Mourad SEDDIKI, Samuel WAMBRE.
"Burning Safari" (2006) Par Vincent AUPETIT, Florent de LA TAILLE, Jeanne IRZENSKI, Maxime MALEO, Aurélien PREDAL y Claude-William TREBUTIEN0
Making-of Burning Safari by Jeanne Irsenski
Cocotteminute The directors:Thibault Berard, Sylvain Marc ,Loïc Miermont ,Amandine ,Pécharman , Nathalie Robert ,Romain Vacher
http://www.cocotteminute.net/
La Migration Bigoudenn 2005, short film by Eric Castaing, Alexandre Heboyan and Fafah Togora.
"Pyrats" (2006) Directors : Yves Bigerel , Bruno Dequier, Ben Fiquet, Nicolas Gueroux, Julien Le Rolland
"La Grande Arche" (2007) Jean-Michel BOESCH, Quentin BAILLIEUX, Manuel TANON-TCHI, Sébastien VOVAU.
"Le building" (2005) Marco Nguyen, Pierre Perifel, Xavier Ramonede, Olivier Staphylas y Rémi Zaarour.
"Sébastien" (2006) Geneviève GODBOUT, Carole CARRION, Mourad SEDDIKI, Samuel WAMBRE.
"Burning Safari" (2006) Par Vincent AUPETIT, Florent de LA TAILLE, Jeanne IRZENSKI, Maxime MALEO, Aurélien PREDAL y Claude-William TREBUTIEN0
Making-of Burning Safari by Jeanne Irsenski
Federico Vitali
A pesar de tener nombre italiano, Federico Vitali nació en un pueblo de Francia, donde todavía vive.Su infancia la pasó en las islas del caribe y se apasionó por los dibujos animados mientras cursaba bellas Artes en Perpignan. En la actualidad trabaja en su casa-estudio -llamada Eatat Joe´s-, en el pueblo de St. Pierre des Camps. Sus créditos incluyen cortos experimentales, anuncios y programas de televisión sobre animación.
En definitiva, su obra es pura diversión, sin medias tintas, en la mejor tradición anarquica de los dibujos animados y sin perder el tono de parodia que le confiere la calificación de autor, a la que no toda animación puede aspirar.(fuente:"Animation Now!" ed. taschen Gmbh 2004)
"Guano!" Episodes 1-10 (1990-1992)
"Guano!" Episodes 11-18 (1990-1992)
"Guano!" Episodes 19-26 (1990-1992)
"Lava Lava-Who's afraid of the big baaaa wolf" (1995-1997)
"Lava Lava - Bauernhof" (1995-1997)
"Lava Lava - Pull Me Up! Pull Me Down!" (1995-1997)
Muchos mas capítulos en youtube.
En definitiva, su obra es pura diversión, sin medias tintas, en la mejor tradición anarquica de los dibujos animados y sin perder el tono de parodia que le confiere la calificación de autor, a la que no toda animación puede aspirar.(fuente:"Animation Now!" ed. taschen Gmbh 2004)
"Guano!" Episodes 1-10 (1990-1992)
"Guano!" Episodes 11-18 (1990-1992)
"Guano!" Episodes 19-26 (1990-1992)
"Lava Lava-Who's afraid of the big baaaa wolf" (1995-1997)
"Lava Lava - Bauernhof" (1995-1997)
"Lava Lava - Pull Me Up! Pull Me Down!" (1995-1997)
Muchos mas capítulos en youtube.
-SUPINFOCOM 1
Supinfocom és una escola de la Cambra de Comerç i d'Indústria (CCI) de Valenciennes. Creada fa més de 10 anys, ha esdevingut un centre de referència a nivell francès en el camp de la creació infogràfica gràcies a la gran quantitat de premis rebuts pels curtmetratges de final de carrera dels seus estudiants, competents i creatius al mateix temps.
Les obres realitzades per els estudiants de Supinfocom Valenciennes són una prova clara de com es pot jugar amb les imatges, les textures o els colors per aconseguir resultats increïbles en imatge sintètica. El fet de no disposar d'actors reals o objectes físics no té perquè ser una desavantatge. Els estudiants s'inspiren en tots els nivells artístics, des dels còmics, als primers films d'imatges, passant per la pintura o la literatura. El resultat són treballs de gran qualitat: Tim Tom (France, 2002, 4' 20''; Romain Segan and Christine Pougeoise), Au Bout Du Fil (France, 2002;Jérome Decock, Cécile Detez De La Dreve, Olivier Laneres and Mélina Milcent), Le Faux Pli (France, 2002; Antoine Arditti, Audray Delpuech and François- Xavier Lepeintre), Jaune (France, 2002; Nathalie Morviller and Catherine Loonis) o Parenthèse (France, 2003; François Blondeau, Thibault Deloof, Jerémie Droulers and Christophe Stampe)... entre molts d'altres.
El cinema digital sempre ha perseguit el fotorrealisme, és a dir, fer imatges sintètiques el màxim similars a la realitat. Tanmateix, aquesta concepció del medi digital no és del tot encertada. No cal tant de detall i complexitat tècnica si ja tenim càmera i actors reals per retratar la realitat. Els pròxims passos en aquest sentit no han d'anar encaminats a fer que una tècnica supleixi l'altra, sinó a buscar les maneres de fer que ambdós mitjans es beneficiïn mútuament. Allò sintètic i allò real han de formar part de dos móns diferents d'importància equivalent.
En certa manera, el futur de l'animació 3D hauria d'anar marcat pels objectius que Supinfocom persegueix: Instaurar una passió per les imatges belles i el gust per la narració i la creació d'emocions; Encoratjar el desenvolupament d'una nova energia creativa i l'elaboració de treballs en grup; i combinar constantment aprenentatge i recerca, tot intentant anar més enllà de la tècnica i les habilitats artístiques, explorant nous camins i experimentant amb mètodes innovadors. (via)
Maria Beltran (AVD'06)
Fragmento de entrevista al responsable de formación PHILIPPE MEIS para Animac-Magazine:
PREGUNTA: En España apenas hay escuelas de formación, se podría decir que casi no hay tradición. En Francia la situación es muy diferente. ¿Qué papel ha jugado y juega Supinfocom en el panorama educativo en Francia?
PHILIPPE MEIS: Supinfocom ya está en su treceavo año de funcionamiento. Antes ya había otras escuelas en Francia: escuelas estatales, como el ENSAD1, la escuela superior de artes decorativas de París o el CNBDI de Angouleme, así que existe una tradición bastante importante en el sector desde el boom de las imágenes CGI en Francia; también es verdad que en aquella época, a nivel europeo se estaban haciendo muy pocas cosas y muy dispersas. En cambio, en Francia se crearon centros de formación muy rápidamente, hasta el punto de que hoy en día es en Francia donde se puede encontrar el mayor número de centros de formación que enseñen infografía. Ahora la infografía se ha popularizado, y están apareciendo todavía más centros de formación, no sólo en Francia sino también en Europa. Ya se pueden encontrar centros en Inglaterra, en Bélgica e Italia, así como en los paises nórdicos. Según creo, también en España se está empezando a avanzar en ese sentido.
P: Sin embargo, se nota una diferencia entre los alumnos, por ejemplo, en España y los graduados en centros franceses. En Francia ya se pueden ver trabajos de alumnos con unas intenciones artísticas muy interesantes, además de un gran nivel técnico.
R: En Francia al principio nos centramos en el aspecto más técnico del aprendizaje. Es importante saber utilizar las herramientas. Pero más adelante nos fuimos interesando más en acercar el aspecto artístico a la producción. Hoy en día nuestro programa de enseñanza está basado en la producción, pero dejamos a los alumnos la posibilidad de escoger el tema de esa producción. Hacemos de catorce a dieciséis cortos de seis a ocho minutos de duración cada año, y los temas que se utilizan son libres. Así, los alumnos tienen la oportunidad de expresarse libremente, de transmitir al público lo que tienen dentro. Tienen a un director artístico a su disposición que va a hacer un seguimiento durante toda la producción y, evidentemente, también les enseñará todo el proceso técnico. Nos parece importante que, una vez graduados y dentro de una empresa, sean capaces de aportar algo más que técnica a una producción. Es importante que sean capaces de crear universos propios, de transmitir emociones por medio de las imágenes que van a crear. Ése es el valor añadido de nuestro programa educativo...
Interminable la lista de excelentes animaciones realizadas por los alumnos de la escuela francesa SUPINFOCOM.
Tim Tom Romain Segaut y Christel Pougeoise
"Le Processus" Bruno Follet
"Moutons" Simon Blanc
"True color" Pierre Ducos y Bertrand Bey
"Kazkauette" Pierre-Sylvain Gires, Sophie Devred y Brice Bergeret
"pfffirate" Xavier Andre y Guillaume Herant
"Dynamo" Fabrice LE NEZET, Mathieu GOUTTE y Benjamin MOUSQUET
"Jaloqu" Jordane Menard y Vincent Viriot
"Clikclak" Aurélie Frechinos, Thomas Wagner y Victor-Emmanuel Moulin
"Overtime" Oury Atlan, Thibaut Berland, Damien Ferrie
"fin d'ete" Patrick Harboun, Ronan Le Fur y Joaquim Montserrat)
"Switch" Jean-Julien Pous y Pierre Prinzbach
“Parenthèse” (2003) François Blondeau, Thibault Deloof, Christophe Stampe y Jérémie Droulers
"En Tus Brazos" Edouard Jouret, Matthieu Landour y François-Xavier Goby
"Ah!" Simon Moreau, Bastien Dubois y Joris Bacqute
"Making of" (2005) Remi Chapopot, Damien Tournaire y Valerie Aurore
"Riba" (2003) Elise Garcette, Laurent Leleu y Yves Dalbiez
Les obres realitzades per els estudiants de Supinfocom Valenciennes són una prova clara de com es pot jugar amb les imatges, les textures o els colors per aconseguir resultats increïbles en imatge sintètica. El fet de no disposar d'actors reals o objectes físics no té perquè ser una desavantatge. Els estudiants s'inspiren en tots els nivells artístics, des dels còmics, als primers films d'imatges, passant per la pintura o la literatura. El resultat són treballs de gran qualitat: Tim Tom (France, 2002, 4' 20''; Romain Segan and Christine Pougeoise), Au Bout Du Fil (France, 2002;Jérome Decock, Cécile Detez De La Dreve, Olivier Laneres and Mélina Milcent), Le Faux Pli (France, 2002; Antoine Arditti, Audray Delpuech and François- Xavier Lepeintre), Jaune (France, 2002; Nathalie Morviller and Catherine Loonis) o Parenthèse (France, 2003; François Blondeau, Thibault Deloof, Jerémie Droulers and Christophe Stampe)... entre molts d'altres.
El cinema digital sempre ha perseguit el fotorrealisme, és a dir, fer imatges sintètiques el màxim similars a la realitat. Tanmateix, aquesta concepció del medi digital no és del tot encertada. No cal tant de detall i complexitat tècnica si ja tenim càmera i actors reals per retratar la realitat. Els pròxims passos en aquest sentit no han d'anar encaminats a fer que una tècnica supleixi l'altra, sinó a buscar les maneres de fer que ambdós mitjans es beneficiïn mútuament. Allò sintètic i allò real han de formar part de dos móns diferents d'importància equivalent.
En certa manera, el futur de l'animació 3D hauria d'anar marcat pels objectius que Supinfocom persegueix: Instaurar una passió per les imatges belles i el gust per la narració i la creació d'emocions; Encoratjar el desenvolupament d'una nova energia creativa i l'elaboració de treballs en grup; i combinar constantment aprenentatge i recerca, tot intentant anar més enllà de la tècnica i les habilitats artístiques, explorant nous camins i experimentant amb mètodes innovadors. (via)
Maria Beltran (AVD'06)
Fragmento de entrevista al responsable de formación PHILIPPE MEIS para Animac-Magazine:
PREGUNTA: En España apenas hay escuelas de formación, se podría decir que casi no hay tradición. En Francia la situación es muy diferente. ¿Qué papel ha jugado y juega Supinfocom en el panorama educativo en Francia?
PHILIPPE MEIS: Supinfocom ya está en su treceavo año de funcionamiento. Antes ya había otras escuelas en Francia: escuelas estatales, como el ENSAD1, la escuela superior de artes decorativas de París o el CNBDI de Angouleme, así que existe una tradición bastante importante en el sector desde el boom de las imágenes CGI en Francia; también es verdad que en aquella época, a nivel europeo se estaban haciendo muy pocas cosas y muy dispersas. En cambio, en Francia se crearon centros de formación muy rápidamente, hasta el punto de que hoy en día es en Francia donde se puede encontrar el mayor número de centros de formación que enseñen infografía. Ahora la infografía se ha popularizado, y están apareciendo todavía más centros de formación, no sólo en Francia sino también en Europa. Ya se pueden encontrar centros en Inglaterra, en Bélgica e Italia, así como en los paises nórdicos. Según creo, también en España se está empezando a avanzar en ese sentido.
P: Sin embargo, se nota una diferencia entre los alumnos, por ejemplo, en España y los graduados en centros franceses. En Francia ya se pueden ver trabajos de alumnos con unas intenciones artísticas muy interesantes, además de un gran nivel técnico.
R: En Francia al principio nos centramos en el aspecto más técnico del aprendizaje. Es importante saber utilizar las herramientas. Pero más adelante nos fuimos interesando más en acercar el aspecto artístico a la producción. Hoy en día nuestro programa de enseñanza está basado en la producción, pero dejamos a los alumnos la posibilidad de escoger el tema de esa producción. Hacemos de catorce a dieciséis cortos de seis a ocho minutos de duración cada año, y los temas que se utilizan son libres. Así, los alumnos tienen la oportunidad de expresarse libremente, de transmitir al público lo que tienen dentro. Tienen a un director artístico a su disposición que va a hacer un seguimiento durante toda la producción y, evidentemente, también les enseñará todo el proceso técnico. Nos parece importante que, una vez graduados y dentro de una empresa, sean capaces de aportar algo más que técnica a una producción. Es importante que sean capaces de crear universos propios, de transmitir emociones por medio de las imágenes que van a crear. Ése es el valor añadido de nuestro programa educativo...
Interminable la lista de excelentes animaciones realizadas por los alumnos de la escuela francesa SUPINFOCOM.
Tim Tom Romain Segaut y Christel Pougeoise
"Le Processus" Bruno Follet
"Moutons" Simon Blanc
"True color" Pierre Ducos y Bertrand Bey
"Kazkauette" Pierre-Sylvain Gires, Sophie Devred y Brice Bergeret
"pfffirate" Xavier Andre y Guillaume Herant
"Dynamo" Fabrice LE NEZET, Mathieu GOUTTE y Benjamin MOUSQUET
"Jaloqu" Jordane Menard y Vincent Viriot
"Clikclak" Aurélie Frechinos, Thomas Wagner y Victor-Emmanuel Moulin
"Overtime" Oury Atlan, Thibaut Berland, Damien Ferrie
"fin d'ete" Patrick Harboun, Ronan Le Fur y Joaquim Montserrat)
"Switch" Jean-Julien Pous y Pierre Prinzbach
“Parenthèse” (2003) François Blondeau, Thibault Deloof, Christophe Stampe y Jérémie Droulers
"En Tus Brazos" Edouard Jouret, Matthieu Landour y François-Xavier Goby
"Ah!" Simon Moreau, Bastien Dubois y Joris Bacqute
"Making of" (2005) Remi Chapopot, Damien Tournaire y Valerie Aurore
"Riba" (2003) Elise Garcette, Laurent Leleu y Yves Dalbiez
Laurent Gorgiard
Laurent Gorgiard réalisait des films d'animation depuis 1993. Le court métrage L'Homme aux bras ballants, prix spécial du jury au Festival d'Annecy 1998, la série Court-circuit ou le clip La Plume pour le groupe Louise Attaque, sont toujours diffusés à travers le monde. Laurent a quitté les sentiers buissonniers qu'il appréciait tant, en août 2003. Il avait 38 ans, deux petites filles et de nouveaux films au bout des doigts.
Laurent avait un rapport particulier à Annecy. Comme tous les réalisateurs, il rêvait de présenter un film au Festival, ce n'était toutefois pas le seul lien qu'il entretenait avec la ville. Quand il a décidé d'adapter la nouvelle illustrée L'Homme aux bras ballants , il a découvert que son auteur, Gilles Gozzer, vivait à Annecy-le-Vieux. Mais de Rennes à Annecy, il y avait une belle distance à parcourir. Alors, pour leur première rencontre, Laurent et Gilles ont décidé de se rejoindre à Paris, dans un bistrot de Montparnasse. Laurent n'envisageait pas de tourner son film sans avoir l'aval de Gozzer.
C'est à cette occasion qu'il lui a présenté, inquiet, une première version du storyboard. Et Gilles, calmement, lui a expliqué qu'il trouvait son adaptation trop lourde. Il n'y retrouvait pas L'Albatros , le poème de Baudelaire qui avait inspiré son récit. Laurent reprit le train et, sur le chemin du retour, il réécrivit son scénario. L'idée de l'ombre, le double en apesanteur du personnage, le "ballant" comme il l'appelait, était né de cette rencontre.
Plus d'un an après l'échange au bistrot de Montparnasse, Laurent et Gilles se sont retrouvés à Annecy pour le Festival, où L'Homme aux bras ballants était en compétition. Laurent avait du mal à y croire et Gilles était heureux que le film soit projeté dans sa ville. Et puis, ce fut le soir de la remise des prix. Laurent a respiré bien fort. Il a tendu les muscles, il n'a pas vraiment compris, il s'est envolé… (via)
"L'homme aux bras ballants" (1997)
Laurent avait un rapport particulier à Annecy. Comme tous les réalisateurs, il rêvait de présenter un film au Festival, ce n'était toutefois pas le seul lien qu'il entretenait avec la ville. Quand il a décidé d'adapter la nouvelle illustrée L'Homme aux bras ballants , il a découvert que son auteur, Gilles Gozzer, vivait à Annecy-le-Vieux. Mais de Rennes à Annecy, il y avait une belle distance à parcourir. Alors, pour leur première rencontre, Laurent et Gilles ont décidé de se rejoindre à Paris, dans un bistrot de Montparnasse. Laurent n'envisageait pas de tourner son film sans avoir l'aval de Gozzer.
C'est à cette occasion qu'il lui a présenté, inquiet, une première version du storyboard. Et Gilles, calmement, lui a expliqué qu'il trouvait son adaptation trop lourde. Il n'y retrouvait pas L'Albatros , le poème de Baudelaire qui avait inspiré son récit. Laurent reprit le train et, sur le chemin du retour, il réécrivit son scénario. L'idée de l'ombre, le double en apesanteur du personnage, le "ballant" comme il l'appelait, était né de cette rencontre.
Plus d'un an après l'échange au bistrot de Montparnasse, Laurent et Gilles se sont retrouvés à Annecy pour le Festival, où L'Homme aux bras ballants était en compétition. Laurent avait du mal à y croire et Gilles était heureux que le film soit projeté dans sa ville. Et puis, ce fut le soir de la remise des prix. Laurent a respiré bien fort. Il a tendu les muscles, il n'a pas vraiment compris, il s'est envolé… (via)
"L'homme aux bras ballants" (1997)
Sylvain Vincendeau
Sylvain Vincendeau possède un site officiel où vous pourrez retrouver de nombreux extraits et éléments de productions liés à son travail. Il travaille régulièrement au studio Folimage, il a par exemple supervisé l'animation de la tortue dans La Prophétie des Grenouilles. Son prochain projet "Kolmek" semble lui-aussi attachant.(via)
"Palabras en el aire" fragmento usado como videoclip musical (2004)
"Palabras en el aire" fragmento usado como videoclip musical (2004)
Piotr Kamler
Piotr Kamler, cinéaste des studios d’animation polonais, est né en 1936 à Varsovie et quitte la Pologne à la fin des années 50. Fidèle à sa vocation initiale il s’installe à Paris et crée, solitaire et à l’écart du cinéma commercial, des films d’animation expérimentaux reconnus aujourd’hui comme des classiques. Il a travaillé un temps au Groupe de recherche image (GRI 1960-1974) du Service de la recherche de l'ORTF créé par Pierre Schaeffer.(via)
Piotr Kamler es un Polaco nacido en 1936 en Varsaw. Ha ganado premios tan prestigiosos como Annecy Grand Prix, y su obra se ha expuesto en diferentes museos como el MOMA de Nueva York. Pero pese a todo esto, Piotr Kamler es una persona misteriosa. Parece que se oculta en el mundo de fantasía que ha creado. Emigrado a Francia donde está creada parte de su obra, es uno de los cineastas más interesantes de finales del S.XX, y porqué no decirlo, de la actualidad. Porque lo primero que sorprende de la obra de Piotr es su actualidad, incluso en sus obras más recientes. Resulta difícil conocer la actividad de tan secreto artista pero sus obras se alargan en el tiempo, desde que en 1961 realizara su primer cortometraje, "Lignes et points". o desde la última que tenemos noticia en 1994, "une mission ephemere".
une mission ephemere 1994
musique - bernard parmegiani
Sobre Chronopolis sabemos que se realizo en 1982 con la ayuda de Instituto Nacional Audiovisual de Francia, y que se presento en el Festival de Cannes ese mismo año fuera de la competición. La banda sonora fue escrita por Luc Ferrari, pionero de en la música electrónica, nacido en 1929 que ya desde 1963 componía música sobre sonidos ambientales.
Si Chronopolis habla sobre el tiempo, su mayor logro es la atemporalidad. La ciudad, el espacio y las leyes de la física nada tienen que hacer en este espacio. Es un lugar eterno, donde solo pueden vivir los dioses de la creación.(...)
chronopolis, 1st part
chronopolis, 2nd part
chronopolis, 3rd part
chronopolis, 4th part
chronopolis, 5th part
chronopolis, 6th part
No existen imágenes para describir el milagro de la creación y desde tiempos remotos los artistas han creado todo un imaginario acerca de la creación la vida y la muerte. Muchas de estas escenas han pasado a formar parte de aquella época en la que fueron creados; el mundo antiguo tiene un rico imaginario de héroes, dioses, ninfas, criaturas, etc. que muestra como vivían en su tiempo. Con la llegada del cristianismo cambio el aspecto de ver el mundo y el barroco impuso toda una serie de seres celestiales que daban rienda suelta a la imaginación. No es de extrañar que muchas religiones hayan querido prohibir la creación de imágenes que representen a su dios, el poder de estas invenciones humanas ha superado en muchas ocasiones al ser representado. Así en esta nueva era que ha relegado toda estas criaturas de fantasía al olvido ha perdido parte de la imaginación de la eternidad. Quizá por eso chronopolis sorprenda tanto, porque estos dioses de la creación si se asemejan a nuestro tiempo. Si tuviéramos que erigir nuevos altares, con una conciencia moderna, sin lugar a dudas serían como estas criaturas. (...)
Texto de Odon García Primo reparado como he podido de ésta página.
"Structures" (1961)
"Coeur de Secours" (1973)
"LE PAS" - "Kroki" (1975)
wikipedia
Piotr Kamler es un Polaco nacido en 1936 en Varsaw. Ha ganado premios tan prestigiosos como Annecy Grand Prix, y su obra se ha expuesto en diferentes museos como el MOMA de Nueva York. Pero pese a todo esto, Piotr Kamler es una persona misteriosa. Parece que se oculta en el mundo de fantasía que ha creado. Emigrado a Francia donde está creada parte de su obra, es uno de los cineastas más interesantes de finales del S.XX, y porqué no decirlo, de la actualidad. Porque lo primero que sorprende de la obra de Piotr es su actualidad, incluso en sus obras más recientes. Resulta difícil conocer la actividad de tan secreto artista pero sus obras se alargan en el tiempo, desde que en 1961 realizara su primer cortometraje, "Lignes et points". o desde la última que tenemos noticia en 1994, "une mission ephemere".
une mission ephemere 1994
musique - bernard parmegiani
Sobre Chronopolis sabemos que se realizo en 1982 con la ayuda de Instituto Nacional Audiovisual de Francia, y que se presento en el Festival de Cannes ese mismo año fuera de la competición. La banda sonora fue escrita por Luc Ferrari, pionero de en la música electrónica, nacido en 1929 que ya desde 1963 componía música sobre sonidos ambientales.
Si Chronopolis habla sobre el tiempo, su mayor logro es la atemporalidad. La ciudad, el espacio y las leyes de la física nada tienen que hacer en este espacio. Es un lugar eterno, donde solo pueden vivir los dioses de la creación.(...)
chronopolis, 1st part
chronopolis, 2nd part
chronopolis, 3rd part
chronopolis, 4th part
chronopolis, 5th part
chronopolis, 6th part
No existen imágenes para describir el milagro de la creación y desde tiempos remotos los artistas han creado todo un imaginario acerca de la creación la vida y la muerte. Muchas de estas escenas han pasado a formar parte de aquella época en la que fueron creados; el mundo antiguo tiene un rico imaginario de héroes, dioses, ninfas, criaturas, etc. que muestra como vivían en su tiempo. Con la llegada del cristianismo cambio el aspecto de ver el mundo y el barroco impuso toda una serie de seres celestiales que daban rienda suelta a la imaginación. No es de extrañar que muchas religiones hayan querido prohibir la creación de imágenes que representen a su dios, el poder de estas invenciones humanas ha superado en muchas ocasiones al ser representado. Así en esta nueva era que ha relegado toda estas criaturas de fantasía al olvido ha perdido parte de la imaginación de la eternidad. Quizá por eso chronopolis sorprenda tanto, porque estos dioses de la creación si se asemejan a nuestro tiempo. Si tuviéramos que erigir nuevos altares, con una conciencia moderna, sin lugar a dudas serían como estas criaturas. (...)
Texto de Odon García Primo reparado como he podido de ésta página.
"Structures" (1961)
"Coeur de Secours" (1973)
"LE PAS" - "Kroki" (1975)
wikipedia
Suscribirse a:
Entradas (Atom)